Mijn fornuis en ik

 

Lucy, idee-vertaler, communicatie

Ik begon met koken toen ik een jaar of 7 was. Met een kinderkookboek mocht ik in onze keuken aan de slag. Als ik precies deed wat er stond, kreeg ik als beloning een pan met eten dat heerlijk rook én lekker smaakte. Heel bevredigend vond ik dat.

Koken ben ik blijven doen. In het smerige keukentje van mijn studentenhuis, op een spiritusbrander tijdens wandelvakanties in Frankrijk en later in mijn eerste eigen huisje op de losse kookplaat op de koelkast. Lekker eten maken onder moeilijke omstandigheden, daar kon ik mijn creatieve ei wel in kwijt. Maar toen ik tien jaar geleden in ons nieuwbouwhuis zelf een keuken mocht ontwerpen, zag ik mijn kans schoon.

Mijn droom was om een groot fornuis te hebben. Zo’n losstaand 5 of 6 pits fornuis met een hele grote oven. In mijn fantasie zag ik het gebraden speenvarken met appeltje in de bek al voor me. En de feesttafel vol familie en vrienden die van mijn kookkunsten kwamen genieten natuurlijk.

Het huis werd keukenloos opgeleverd, dus alles kon. Tenminste, dat dacht ik. Tot ik met de plattegrond aan de slag ging. Met liniaal en potlood tekende ik op schaal enthousiast een rechthoek van 90 bij 60 centimeter op de plaats van de gasaansluiting. Zo, die stond! Vervolgens bleef er echter nog maar bar weinig plaats over om de overige, toch wel essentiële, onderdelen van de keuken een plekje te geven. Met de nodige vindingrijkheid maakte ik uiteindelijk toch een bruikbaar ontwerp. Een keuken rondom een fornuis.

Vuile pannen

fornuis smeg

Dus het fornuis kwam er! Een echte Smeg. Gekozen omdat ik de knoppen zo mooi vond. En wat ben ik er blij mee. Hij geeft me alle ruimte. Om een grote pan soep te maken voor een verjaardag. Voor een enorme schaal lasagne en dan tegelijk een stokbrood opwarmen. Of om gewoon de vuile pannen een dag (of langer) te laten staan en dan toch nog pitten over te hebben om op te koken. We horen bij elkaar, mijn fornuis en ik. Hij staat er nu alweer tien jaar en iedere dag geniet ik ervan.

Jij hebt vast ook zo’n bezit waar je steeds weer plezier van hebt. Ik ben benieuwd wat het is!

Advertenties

6 gedachtes over “Mijn fornuis en ik

  1. chrisbernasco zegt:

    Mijn gitaar is zo’n ding voor mij. Het is een akoestische Martin Country & Westerngitaar. Hij ligt gewoon lekker in de hand. En doet mee met wat ik wil (meestal). Ik moet hem elke dag even beetpakken, al is het maar kort!

    Like

  2. Het zijn bezittingen met een ziel! Voor mij zijn dat kleine spullen van vroeger. Een blikje, een boek dat ik kreeg voor m’n 10e verjaardag, een theelepeltje van mijn oma…

    Like

    • chrisbernasco zegt:

      In ‘De kaart en het gebied’ van Michel Houellebecq staan ook allerlei prikkelende uitspraken over de waarde van allerhand gebruiksvoorwerpen, bv. een bepaalde jas of een bepaald apparaat. Op de van hem bekende provocerende manier…

      Like

Ik vind het leuk als je een reactie geeft

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s