De eend

Lucy, idee-vertaler, communicatie

Het is waar, de verhalen liggen op straat. Als je je ogen en oren openhoudt, kom je ze vanzelf tegen. Dat merkte ik toen ik vandaag van het station naar huis fietste en hem zag staan, stralend en ogenschijnlijk nieuw: een hagelwitte lelijke eend. Alsof bij mij, net als bij de 2CV, het dak open kon, stroomden de herinneringen binnen.

Witte Eend, 2CV, Citroën

Ik zit op de achterbank met mijn oudere zus. Mijn vader achter het stuur, mijn moeder naast hem. Het is mooi weer, dus het dak is opgerold. Boven onze hoofden de blauwe lucht. De motor brommert zijn vertrouwde geluid. Mijn vader heeft het onderste deel van zijn raampje omhoog geklapt en leunt met zijn elleboog naar buiten. Hij schakelt door het pookje dat naast het stuur zit naar zich toe te trekken of in te duwen. Interessant vind ik dat.

Reigers tellen

Muziek in de auto is er natuurlijk nog niet, dus we zingen. Canons als Frère Jacques (mooier in het Frans!) en Brand in Mokum. Of we doden de tijd met spelletjes als reigers of auto’s van een bepaalde kleur tellen. En soms val ik in slaap. Met mijn hoofd op de schouder van mijn zus, die dan geduldig stil blijft zitten tot ik weer wakker ben. Waarna ik glashard ontken dat ik geslapen heb. Dat is tenslotte veel te kinderachtig!

Rien à declarer

Onze eend deed trouw wat er van hem gevraagd werd. Iedere zomer bracht hij ons -en met ons een onwaarschijnlijk zware lading- naar het verre Frankrijk. Met een volle kofferbak zaten wij, ingebouwd op de achterbank, met onze voeten op het grote pakket stokken van de bungalowtent. Het dak kon maar een klein stukje open vanwege het imperiaal, waar mijn vader ook nog een aanzienlijke hoeveelheid huisraad op had vastgebonden. Van een lichtgewicht kampeeruitrusting had toen nog niemand gehoord. Maar we kwamen altijd zonder problemen waar we moesten zijn. Én weer terug, met als souvenir een fles of wat goedkope Franse wijn, verstopt in de nog onbenutte ruimte onder de voorbank. “Non, non, rien à declarer!”

Ik zucht. Het mooie is dat ik bij de witte eend alleen maar positieve herinneringen heb. Hij symboliseert de tijd dat ons gezin nog intact was. In de tijd dat mijn ouders scheidden hadden we al een blauwe Diane. Of een lichtgroene GS, dat kan ook. Maar de tijd van de witte eend, ja, dat was absoluut de mooiste van mijn jeugd!

PS Dit verhaal heb ik geschreven naar aanleiding van etappe 1 van de #verhalensafari van www.verhaallijnen.nl: Verhalen van vroeger.

Advertenties

2 gedachtes over “De eend

  1. Dat was ook mijn mooiste tijd. En nog geen zorgen over de verkeersveilgheid van zo’n eend. 🙂 Lukt me overigens niet om een reactie op je blog te plaatsen, daarom maar zo.

    Xxxx

    Sent from my iPad

    >

    Like

Ik vind het leuk als je een reactie geeft

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s