Zeg jij koelkast of ijskast?

Communicatie Amersfoort BurqaAls je heel goed kunt schrijven en je weet veel over koken en lekker eten, dan heb je bij mij een dikke streep voor. Gaan je culinaire columns en/of recepten dan ook nog gepaard met een flinke dosis droge humor, dan ben ik verkocht. Sylvia Witteman is iemand die volledig aan dit profiel voldoet. Ik lees momenteel haar boek Het bearnaisesyndroom en ik moet zeggen: het is smullen!

Allereerst van haar taalgebruik. Vindingrijk, welbespraakt, eigen en verre van standaard. Ik probeer te achterhalen wat er zo speciaal aan is. Mijn conclusie: ze is de koningin van het bijvoeglijk naamwoord. Schreef ik laatst nog over het belang van beeldspraak, nou, zo’n bijvoeglijk naamwoord kan ook heel wat toevoegen. Zo komen er verbaasde viooltjes langs en komt ze na een tocht door Ikea aan de ontnuchterende kassa. Een zwangere die bij je komt eten omschrijft ze als een “schichtig paard van Troje vol bizarre voedselfobieën”.

Eten hoeft niet chique te zijn

In vrijwel al haar columns gaat het over simpel, goedkoop, maar heerlijk eten. Waarom duur en chique doen als het met eenvoudige en overal verkrijgbare ingrediënten net zo lekker kan zijn? Sylvia doet niet moeilijk over gebruik van vlees, roomboter, zout of andere gevoelig liggende etenswaren. Voor mij een verfrissend alternatief dat een welkom tegenwicht biedt aan de huidige superfood hype. Niet dat ik trouwens veel van genoemde ingrediënten nuttig, maar erover lezen vind ik wel lekker!

Waargebeurd

Een ander aantrekkelijk aspect van het boek is dat de verhalen doorspekt zijn met onwaarschijnlijke waargebeurde verhalen. Sylvia woonde onder andere in Rusland en Berlijn en weet daar als geen ander smakelijke anekdotes over te vertellen. Je ziet ze zo voor je, die Russische winkels waar alleen maar aardappels, uien, blikken bonen en wodka te koop is.

Burqa

Sylvia Witteman column

Ik maakte voor het eerst kennis met de culinaire columns van Sylvia Witteman in 2004. Ze schreef over de opkomst van de hartige taart in de late jaren zeventig. Dit stuk is zo grappig, dat ik het bewaarde en er nog steeds smakelijk om kan lachen.

“Als huiveringwekkend dieptepunt herinner ik mij een taart waarin bruine bonen, overgare elleboogjesmacaroni en Goudkuipje de hoofdrol speelden, met hier en daar een zilveruitje als schuchtere figurant, alles onder een burqa van klef, ongaar bladerdeeg.”

Koelkast of ijskast?

Maar hoewel ik mij met veel plezier door het boek aan het werken ben, is er één ding dat me tegen de borst stuit. Sylvia gebruikt in vrijwel ieder verhaal het woord ijskast. En ik ben dus een verstokt koelkast-zegger. Ik probeer het wel, maar ik kan er maar niet aan wennen. Maar goed, niemand is perfect. Zelfs de koningin van het bijvoeglijk naamwoord niet. Maar lees dat boek vooral. Zeker als je thuis ook een ijskast hebt staan!

Advertenties

Ik vind het leuk als je een reactie geeft

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s